|
|
Recensies |
Uit de Stentor Genieten tijdens avondje gitaargeschiedenisles door MEIKE WESSELINK 13 NOVEMBER 2006 - ZUTPHEN - Guitarchitecture! is het nieuwe programma van The Guitar Company, een jong, ambitieus gitaartrio uit Enschede. Een mix van klassieke-, Spaanse-, jazz- en popcomposities afgewisseld met vermakelijke verhalen over gitaarmuziek. Zaterdagavond was het trio te zien in De Born in Zutphen. De stijlen vliegen je om de oren, dwars door elkaar heen. Luister je eerst ademloos naar een klassiek solostuk van Albeniz, het volgende moment zit je op het puntje van je stoel mee te bewegen met een rockcompositie van Muse. Je weet niet wat je te wachten staat, maar je weet wel dat er ergens een stuk komt dat je bevalt. Net als de muziek, is het publiek divers; kinderen die net zijn begonnen met gitaarspelen, Rock-geörienteerde jongeren en ouderen die genieten van Debussy, want ook Childrens's Corner van Debussy klink heel aardig op gitaar, piano-achtig. En een gedicht van Anna Enquist klinkt al heel anders met een compositie van Bach eromheen. Constant wisselen de jongens elkaar af. Er verdwijnt er een door de deur en komt er een weer naar buiten, met zijn drieën, alleen of met zijn tweeën. Een verrassend, gevarieerd en vernieuwend programma. Niels Ottink (25), Bobby Rootveld (25) en Jaap Majoor (28) willen breken met traditie en bedachten Guitarchitecture!. 'Stilte in de zaal, netjes klappen en stijfjes buigen dat hoeft voor ons allemaal niet zo', vertelt Bobby Rootveld. 'De verhaaltjes die we tussendoor vertellen maken het allemaal wat luchtiger.' En inderdaad is het prettig om na een gecompliceerd stuk van Piazzolla even te horen dat Almeida zo'n briljant gitarist was, dat zijn collega-muzikanten hem uit het jazzorkest zetten uit jaloezie. Alledrie studeerden de jongens klassieke gitaar aan het conservatorium in Enschede en alledrie gaan ze - naast The Guitar Company - hun eigen weg. Bobby vormt samen met fluitiste Sanna van Elst het duo NIHZ, Niels heeft het erg naar zijn zin in metalband Caedere en Jaap is gespecialiseerd in kamermuziek en speelt in verschillende ensembles. Dit jaar organiseerde The Guitar Company voor het eerst het Twents Gitaarfestival in Enschede, met optredens van onder meer André Manuel, Yves Storms en Jim ten Boske. Het programma voor volgend jaar is al rond. Kortom een ambitieus trio dat nog veel van zich laat horen |
Uit de Stentor Muzikale reis verfrissend bad Concert 'Zee van Willekeur' door Ivette van Laar (sopraan) en Jaap Majoor (gitaar). Gehoord: 10/2 Centrum De Born, Zutphen.door Ton van Ingen Schenau KLASSIEKE MUZIEK - ZUTPHEN - Slechts een kleine groep liefhebbers was zaterdagavond oorgetuige van de muzikale reis van de sopraan Ivette van Laar en gitarist Jaap Majoor. Het programma had de titel 'Zee van Willekeur' meegekregen, de naam van een eigen compositie van de gitarist. Willekeurig was ook de muzikale reis door vijf eeuwen zang en gitaarspel. Begonnen werd met een aantal werken van de Engelse componist, luitspeler en zanger John Dowland (1563-1626). Daarbij viel meteen al op dat de stem van Ivette van Laar uitermate geschikt is voor de Engelse liedkunst uit die periode. Een mooie transparante klank en een perfecte uitspraak deden met name het bekende Flow my tears aangenaam in de oren klinken. Naast een attente begeleider ontpopte Majoor zich ook als een uitstekende sologitarist Dat bleek onder andere bij de suite in b mineur van Robert de Visé, die hij vingervlug en met verve ten gehore bracht. Een ferme stap in de tijd bracht het duo bij de Spanjaard Garcia Lorca. Bij de op teksten van deze, door het Franco regime vermoorde dichter, gezongen liederen kwamen de emoties van de vurige Spaanse ziel goed over het voetlicht. Een stapje terug in de tijd deed het duo bij Schubert belanden. Daarbij kwam met name het bekende Heideröslein goed uit de verf. Bij zijn Zee van Willekeur heeft Majoor een drietal gedichten van de Achterhoekse dichter Hans Limbeek op muziek gezet Eigentijdse accoorden, die met de gezongen teksten een passend geheel vormden. Jammer dat in de hoge registers niet alle teksten goed overkwamen. Na de Latijnse klanken van Villa Lobos eindigde de muzikale reis bij Benjamin Britten, met een aantal door bewerkte volksliedjes. Bij I give my love an apple zaten de zangstem en de gitaar elkaar muzikaal in de haren en bij The soldier and the sailer ontlokte het 'amen' van de laatste bij menigeen een glimlach. Een gaaf concert van twee jonge veelbelovende musici. Jammer dat niet meer muziekliefhebbers De Born hadden weten te vinden. |